سمت خالي

شكستِ شانه ي بادم به سمت ِخالي دشت

به هر طرف كه رسيدم به هر طرف كه نشست

عبورِ ِلحظه ي تلخي در امتداد ِزمان

هزاربار دويدن به دور ِسيصد و شصت

مگو ز خواب ِطلاي آشيانه ي نور

كه بال برفيي من از بلاي باد شكست

چگونه دست به آغوش ِتو درازكنم

تكيد بازو ی سبزم شكست شانه و دست

ترا كه طالع ِعيد ست و جشن نوروزي

كدام غروب به داغپونه هاي شام ببست

خدا كند كه دعاهات مستجاب شود

دلم ز هرچه كه بودي زهرچه بود گذشت

 زينت نور

Sunday, September 16, 2007