تاغزلخانه ی چشمان تو
                                   روشن باشد
شاعری
                               آسان است
پلک بردار
                                       که سخن سازکنم
لب بگشا!
                                          که دهان باز کنم
مصراعهایم آنجا ست
                                لای لبخند پراز رمز تو یار
                                     لای ایمای غزلخانه ی تو
شاعری چیست؟
                               بگو!
سر نمودن از تو
                                           گفتن،گفتن،گفتن از تو
من چه میدانم ؟
                                 کی!
تاکجا می خواند
             یا که گرد خاموش                                     
روی حرفهای دلم مینشید 
شور بیتاب مرا
                             لحظه ها، سرد نکند
رفتن و آمدنت
                                    تلخ و شیرین شدنت
میشود شعر سپید
                                    میشود شعر سیاه
من چه میدانم ؟
                         کاش
شعر ،فقط شعرمیبود
                                      رنگ اندوه مرا
 بردل تومی ---افزود
                                    نه سیاه و نه سپید
کاش
چشمان ترا همه گی
                                      می سرود
جام،جامش  همه شهر
                                           می نوشید 
                          تا غزلخانه چشمان تو

                                                                 سیراب میشد
عطش سرد دلت
                                  عطش گرم دلم.
تا غزلخانه چشمان تو
                                 روشن باشد !
شاعری
     آسان است
شاعری چیست؟

 بگو!
دل سپردن برتو
گفتن،گفتن،گفتن از تو