پاپوش های سعدی
شعرهای من
پاپوش های کهنه ی سعدی
نیستند
کلمات من بی شرمانه
برابعاد کف پای سعدیانه اش
فراخی میکنند
شعرهای من
حتی دستار دیوان پیچ
خاقانی نیست
که ازالف تا یای
ردیفانه
پیچ درپیچ
موزون باشند
کلمات من
با همه بی جیبی
مفلسانه اش
تا هنوز
دیناردینار
ستایش را
به هرچه قزل و ارسلان است
مقروض اند
ترانه های من
نوکرسی فلکآنه ی دلیست
که بوسه هایش
بوی فاتحانه ی گرسنگی
دارند
ترانه های من
دهان باز نمیکنند
طلا ببلعند
وحریصانه
استبداد را
ازحلقوم ستایش
باد
کنند
ترانه های من
بکارت عروسانه ی
دلتنگی های
عاشقانه ی منست
که هرشب درهمخوابگی پاکیزه ی سکوت
انفجار
را
اتمانه میزاید